“ဘာလို့လဲ။” အချိန်မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိပြီးနောက် စုန့်ဝမ်ကျွင်း၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်သွားပြီး သူမ မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အခြား လက်အောက်ငယ်သားများက သူမကို သစ္စာဖောက်ခြင်းမှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အာဝန်က ဘာကြောင့် သူမကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။
အာဝန် သူမနောက် လိုက်ခဲ့တာ ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ သူမ၏ မြှောက်စားမှုအောက်တွင် အာဝန်သည် သူမ၏ အောက်ရှိ လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အထက်တွင် လက်တွေ့ကျကျ ရှိနေခဲ့သည်။ ငွေ အာဏာ မိန်းမ—သူမ ပေးနိုင်တာမှန်သမျှ အားလုံး ပေးခဲ့သည်။ သူ ဘာကို မကျေနပ်နိုင်သေးတာလဲ။
“ဘာလို့လဲ…. ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို လိုချင်လို့ပဲ စုန့်ဝမ်ကျွင်း။” အာဝန်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး သူ၏ ယုတ်မာသော အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။
စုန့်ဝမ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
သူမဘေးမှ ရှုမောင်လည်း တုန်တက်သွားကာ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“မင်း သိလား မင်းကို ပထမဆုံး မြင်တဲ့အချိန်ကတည်းက ငါ မင်းကို အရမ်း ချစ်မိသွားတာ။ ညတိုင်း မင်းကို ငါ့အောက်မှာ ဖိထားပြီး ရက်ရက်စက်စက် ‘ပြုစား’ နေတာကို ငါ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တယ်။”
“မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ရဖို့အတွက် မင်းအတွက် ငါ ဘယ်နှစ်ခါ အသက်စွန့်ခဲ့ရလဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ လက်ကလေးကိုတောင် ထိခွင့်မပေးခဲ့ဘူး!”
“နောက်ပိုင်းတော့ ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို မရနိုင်မှတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး ရအောင် ယူမယ်လို့!” အာဝန်၏ မျက်လုံးများက ဝေဝါးနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ကစားလျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား! တစ်ခုခုကို ကြိုက်ရင် အဲ့ဒါကို ရအောင် ယူသင့်တယ်။ မရနိုင်ရင် လုယူလိုက်။ လုမယူနိုင်ရင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်။ ဒါမှ ငါတို့လို လောကသားတွေ ရှိသင့်တဲ့ အမူအရာပဲ!”
“အာဝန် စိတ်မပူနဲ့။ ဒီညပြီးရင် မြို့အနောက်ခြမ်းက နယ်မြေက မင်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ။ စုန့်ဝမ်ကျွင်းကိုတော့… အခုကစပြီး သူမက မင်းရဲ့ လိင်ကျွန်ပဲ ဟားဟားဟား။” ဟန်ကျန့် က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးဟန်!” အာဝန်က လက်နှစ်ဖက်ဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုံးလျက် “ဝမ်ကျွင်း မရုန်းကန်နဲ့တော့။ မင်း ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်တော့ဘူး။ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ငါ့မိန်းမ လုပ်လိုက်တော့!”
စုန့်ဝမ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသား အမှောင်ဆုံးသို့ ထိုးကျသွားသည်။
အာဝန်သူမအပေါ် စွဲလမ်းနေတာကို သူမ အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည် သို့သော် သူမက သူမ၏ သာလွန်သော စီမံခန့်ခွဲမှု အရည်အချင်းကို ဂုဏ်ယူပြီး ဒါကို အလေးမထားခဲ့မိဘဲ ဒီလို ခါးသီးတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူမ တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်သည် အများဆုံး သာမန်လူ နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ အာဝန်တစ်ယောက်တည်းကိုပင် သူမ မနိုင်ပေ။
“ငါ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာပဲ သေရတော့မှာလား။” စုန့်ဝမ်ကျွင်းက အာဝန်ကို သူမအား ထိတွေ့ခွင့် လုံးဝပေးမည် မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေများ ပြန်မလှည့်နိုင်တော့ပါက သူမ လျှာကိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုက်မည် သို့သော် သူမ မသေချင်သေး။
စုန့်ဝမ်ကျွင်းစိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်မှာပင် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က စားပွဲအောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး စုန့်ဝမ်ကျွင်းကို သူ့နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
ရှိနေသူအားလုံး ချက်ချင်း ကြောင်အသွားသည်။
ဘာ.. ဘာကြီးလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ စားပွဲအောက်မှာ လူတစ်ယောက် ပုန်းနေရတာလဲ။
စုန့်ဝမ်ကျွင်းလည်း မှင်သက်သွားသည်။ သူမ ခုနက အဲ့ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေခဲ့တာလေ မထိုင်ခင်မှာလည်း သူမ အောက်ကို သေချာ ကြည့်ခဲ့သေးသည်။ အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူမှ လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။
သူမ မျက်စိမှားသွားတာလား။
“ရှင် ဘယ်သူလဲ။” သူမ၏ ရှေ့မှ အရပ်မြင့်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ဝမ်ကျွင်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဖြစ်ပြီးတာတွေကတော့ ဖြစ်ပြီးသွားပြီ။ သူမ အစောက မျက်စိမှားခဲ့သလား ဆိုတာက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက ဒီလူရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိအောင်လုပ်ဖို့ပဲ။
ဟန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေ ထပ်ပြီး ကြောင်အသွားသည်။ မဟုတ်သေးဘူးလေ… စုန့်ဝမ်ကျွင်း၏ လေသံအရ ဒီလူက သူမ စီစဉ်ထားတဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သူ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ ဘယ်လို သောက်ကျိုးနည်း အခြေအနေကြီးလဲ။
“အင်း… ကျွန်တော့်နာမည်က အရေးမကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ သူတို့ မင်းကို မထိခိုက်စေရဘူး။”
အသံတိုးတိုးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည် ဒါ လီဖန်းပဲ!
စုန့်ဝမ်ကျွင်းမျက်စိမှားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမ ထိုင်တုန်းက စားပွဲအောက်မှာ တကယ် ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူး။ လီဖန်းက ဟန်ကျန့် နောက်ကနေ ဝင်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပျောက် အခြေအနေတွင် မည်သူမျှ သူရောက်လာသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။
ဘာလို့ လီဖန်းက စားပွဲအောက်မှာ ပုန်းနေရတာလဲ ဆိုတော့… ဒါက လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာထက် ပိုပြီး လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်နေလို့ပဲ မဟုတ်လား။
စုန့်ဝမ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပျော်ရွှင် အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
အသံက သူမအတွက် မရင်းနှီးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဒါက သူမကို ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ပေးခဲ့သည်။
“ဟမ့်… မျက်နှာတောင် မပြရဲတဲ့ကောင်က စုန့်ဝမ်ကျွင်းကို ကယ်တင်မယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်။” ဟန်ကျန့်က အမြန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။
စုန့်ဝမ်ကျွင်းအရင်ဆုံး ကြောင်သွားပြီးမှ လီဖန်း၏ ခေါင်းနောက်မှာ ကြိုးတစ်ချောင်း ချည်ထားတာကို သတိထားမိသွားသည်။ အကြောင်းအရာများကို ဆက်စပ်တွေးတောရင်း လီဖန်းက သူ့မျက်နှာကို အဝတ်စနဲ့ ဖုံးထားတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
သူက ဟန်ကျန့် ၏ နောက်ဆက်တွဲ လက်စားချေမှုကို ကြောက်နေတာလား။ သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။
“ဒီသခင်လေးက အရမ်း ချောလွန်းလို့ကွ မင်းတို့ရဲ့ ခွေးမျက်လုံးတွေကို ကန်းသွားမှာ စိုးလို့။ မင်းတို့သာ အသိဉာဏ်ရှိရင် မြန်မြန် ထွက်သွားလိုက်တော့ မဟုတ်ရင် ခဏနေ မင်းတို့အမေတောင် မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!” လီဖန်းက အနာဂတ် ပြဿနာတွေကို ကြောက်ရုံ သက်သက်ကြောင့် နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်ကို ဖုံးဖို့ ပဝါတစ်စ ဆွဲယူလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူက ဒါကို ဝန်ခံလို့ ဖြစ်မလား။
ဝန်ခံဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ဒီလိုမျိုး မာနနည်းနည်း ဆောင်ပြရုံပဲ…
“သေစမ်း မင်း… သောက်ကလေး ငါ့ကိုတောင် ရိုင်းရဲတယ်ပေါ့။ မင်း အသက်ရှည်ရတာ ညီးငွေ့နေပြီ။ သူ့ကို သတ်လိုက်ကြစမ်း!” ဟန်ကျန့် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
သူ့စကားသံဆုံးသည်နှင့် သူ့နောက်မှ လက်အောက်ငယ်သား တစ်စုက လီဖန်း ဆီသို့ အပြိုင်အဆိုင် ပြေးဝင်လာကြသည်။
အာဝန်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ပိုက်ကာ ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေပြီး မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ဒီမျက်နှာဖုံးစွပ်နဲ့လူမှာ စုန့်ဝမ်ကျွင်းကို ကယ်တင်ရဲလောက်အောင် ဘယ်လို အရည်အချင်းမျိုး ရှိလဲ ဆိုတာကို သူ ကြည့်ချင်နေသည်။
“စားပွဲအောက် ဝင်နေ။” ထိုသို့ပြောရင်း လီဖန်းက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ စုန့်ဝမ်ကျွင်းကို တွန်းလိုက်သည်။
စုန့်ဝမ်ကျွင်းက သူမ၏ ရင်သားပေါ်သို့ လက်ကြီးတစ်ဖက် ရောက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ကနေ တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။
“အ… ဆောရီး ကျွန်တော် နေရာမှားတွန်းမိသွားတယ်။” လီဖန်း၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့လာပြီး အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။
ခုနက ခံစားလိုက်ရတာကို စကားလုံး သုံးလုံးနဲ့ ဖော်ပြရရင်: ‘ကြီးတယ် နူးညံ့တယ် ပြီးတော့ ခုန်တယ်။ 36E ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ တကယ် တမင်လုပ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။’
သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် စုန့်ဝမ်ကျွင်းက လီဖန်း၏ ခေါင်းနောက်ပိုင်းကို ညည်းညူသလို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း စားပွဲအောက်သို့ လိမ္မာစွာ ပုန်းလိုက်သည်။
အာဝန်က လီဖန်း၏ တွန်းလိုက်ပုံကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို မနာလိုစိတ်များ တောက်လောင်သွားသည်။
သေစမ်း ဒါက သူ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် နယ်ဖတ်ချင်ခဲ့တဲ့ နေရာလေ ဒီသောက်ကောင်က အရင် ရောက်သွားတယ်ပေါ့။ သည်းမခံနိုင်စရာပဲ!
စုန့်ဝမ်ကျွင်းပုန်းလိုက်သည်နှင့် လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက်က လီဖန်းဆီ ပြေးတက်လာပြီး သူတို့၏ ဘေ့စ်ဘောတုတ်များဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
လီဖန်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ ခြေထောက်မြှောက် ကန်ချက် နှစ်ချက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး ဘေ့စ်ဘောတုတ် နှစ်ချောင်းလုံးကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။
“ဘုန်း” “ဘုန်း”
ဘေ့စ်ဘောတုတ်များ ချက်ချင်း ကျိုးသွားသည်။
ထို လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ယောက် ကြောင်အသွားသည့် ခဏလေးအတွင်းမှာ လီဖန်းက ရှေ့တိုးကပ်သွားပြီး ‘ပင်လယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးနှစ်ကောင်’ ကကွက်ဖြင့် သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အင်အားကြီးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ လေထဲ မြောက်တက်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသော လက်အောက်ငယ်သား တစ်စုကို ထပ်မံ တိုက်မိသွားသည်။
လီဖန်း က အခွင့်အရေးကို ဆက်ယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အကင်းပါးသော လက်အောက်ငယ်သား အချို့က စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပတ်လာပြီး သူ အာရုံမစိုက်နိုင်ချိန်တွင် စုန့်ဝမ်ကျွင်းကို ဖမ်းရန် ကြံစည်ကြသည်။
“တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းကြတာပဲ ဟုတ်လား။” လီဖန်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး အမြန်လှည့်ကာ ခုန်တက်ပြီး လေထဲတွင် ခြေထောက်ဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။
ဆက်တိုက် ကန်ချက်များ!
“ဘုန်း” “ဘုန်း” “ဘုန်း”
ဆက်တိုက် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤ အကင်းပါးသော လက်အောက်ငယ်သားများမှာ လီဖန်း ၏ ကန်ချက်များကြောင့် လွင့်စင်သွားကြသည်။
မြေပြင်ပေါ် ပြန်ကျပြီးနောက် လီဖန်းက ဘေ့စ်ဘောတုတ် တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး သိုးအုပ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်အောက်ငယ်သား တစ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူ ရောက်သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် တုတ်ရိပ်များ ပျံဝဲနေပြီး ကျယ်လောင်သော အသံများ မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။
စက္ကန့် ဆယ်ဂဏန်းကျော် ကြာပြီးနောက် ဤ လက်အောက်ငယ်သား အားလုံး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားသည်။
ဟန်ကျန့် အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်သွားသည်။
အာဝန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“မင်း ခုနက ငါ့ကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ် မဟုတ်လား။” လီဖန်းက ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ကိုင်လျက် သူ့ဘယ်ဘက် လက်ဖဝါးကို ထိုတုတ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ခတ်ရင်း ဟန်ကျန့် ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။
“အာဝန်!” ဟန်ကျန့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး အာဝန်ဘက် လှည့်ကြည့်ကာ “မင်း သူ့ကို ရှင်းပစ်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို ဆယ်သန်း ပေးမယ်!”
သူ လီဖန်း ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သူ သိပြီး အာဝန်အပေါ်မှာပဲ မျှော်လင့်ချက် ထားနိုင်တော့သည်။
အာဝန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူကာ “မင်း ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးရဲရင် ငါ မင်းကို အရေခွံခွာပြီး သတ်ပစ်မယ်!”
သူ့စကားသံဆုံးသည်နှင့် သူက သူ့ခါးအောက်ပိုင်းမှ ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး ခြေဖျားဖြင့် မြေကို ကန်ကာ လေးကိုင်းမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လီဖန်း ဆီသို့ ပစ်ခတ်သွားသည်။
လီဖန်း လည်း မပေါ့ဆရဲပေ။ အာဝန်စတင် တိုက်ခိုက်သည်နှင့် သူက ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို စက်ဝိုင်းပုံ အပြည့် လွှဲလိုက်ပြီး အင်အားကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ရမ်းပစ်လိုက်သည်။
ဘေ့စ်ဘောတုတ် ရမ်းထွက်သွားသည့် ခဏလေးအတွင်းမှာ အာဝန်က ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်ထွက်လိုက်ပြီး ခုန်တက်ကာ ထိုရမ်းချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို အာဝန်မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ကာ အမြင့်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ထို့နောက် အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။
ဤ ထိုးစိုက်ချက်သည် လီဖန်း၏ ခေါင်းတည့်တည့်ကို ဦးတည်ထားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ခက်ခဲသော နေရာ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကိုက်မှာလည်း ပြီးပြည့်စုံလွန်းသည် လီဖန်း၏ အားအဟောင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး အားအသစ် မစုစည်းနိုင်သေးသည့် အချိန် သူ့ကို တိုက်ကွက် ပြောင်းရန် အချိန်မပေးဘဲ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လီဖန်း… သေချာပေါက် ရှုံးတော့မည်။
Myanmar Transactions Books 