အခန်း ၂၁: ဓားသိုင်း ဆရာကြီး

“အ!”

စုထုန် ကအော်လိုက်မိပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ပန်းနုရောင် သန်းသွားသည်။

ဘုရားရေ လီဖန်း က သူမအတွက် ဖိနပ် ချွတ်ပေးတယ် အရမ်း ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။

“နည်းနည်း နာမယ်နော် ခဏလောက် သည်းခံလိုက်။”

လီဖန်း က ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ စုထုန် ကို တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန် နှိပ်နယ်ပေးရမည် မဟုတ်ရင် သူက တမင်တကာ အခွင့်အရေး ယူနေတဲ့ နှာဗူးကောင် လို့ အထင်မှားခံရလွယ်သည်။

စကားပြောရင်း လီဖန်း က စုထုန် ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို စည်းချက်ကျကျ စတင် နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။

ခြေဖဝါးခုံး၊ ခြေဖမိုး၊ ခြေကျင်းဝတ်များ လီဖန်း ၏ လက်ချောင်းများက ကခုန်နေသော နတ်သမီးလေးများပမာ လှုပ်ရှားလျက် ဤနေရာများတွင် အဆက်မပြတ် ကျက်စားနေသည်။

စုထုန် က သူမ၏ ခြေဖဝါးခုံးမှ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နှလုံးသားဆီသို့ တည့်တည့် တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုနှင့် အနည်းငယ် ကျင်စပ်မှု ရောနှောနေသော ခံစားချက်က သူမကို ညည်းသံ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်စေသည်။

“အ…”

ဤအသံသည် ရှင်းပြလို့မရသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသလိုမျိုး လီဖန်း ၏ အတွင်းထဲမှ ဖိနှိပ်ထားသော ပူလောင်မှုကို ချက်ချင်း ပြန်လည် မီးတောက်စေသည်။

သူ ရည်းစား ထားဖူးပြီး လူပျိုစစ်စစ် မဟုတ်တော့သော်လည်း ပြီးခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူက အာအိ၊ အိုဇာဝါ၊ မိုမိုတာနီ ကဲ့သို့သော ဂျပန် ဆရာမများနှင့်သာ အဝေးမှ “လေ့ကျင့်” ခဲ့သည်။ “လက်တွေ့ ကမ္ဘာတိုက်ပွဲ” နှင့် ဝေးကွာနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့လက်ချောင်းများပေါ်မှ နူးညံ့သော အထိအတွေ့နှင့် အနက်ရောင် ခြေအိတ်ရှည်များ အောက်မှ ဖြူစင်သော အသားအရေ ဤအချက်များ ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လီဖန်း ၏ စိတ်ကို လွင့်ပါးသွားစေသည်။ သူ့လက်လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားပြီး နှိပ်နယ်ခြင်းမှ ပွတ်သပ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤအရာက သူ့လက်ပေါ်မှ ချောမွေ့ နူးညံ့သော ခံစားချက်ကို ပိုမို ရှင်းလင်းစေပြီး ပူလောင်မှုက ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

“ဟူး… မဖြစ်ဘူး ငါ ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး!” လီဖန်း သူ့လျှာဖျားကို ကိုက်လိုက်သည်။ နာကျင်မှုက အတွင်းစိတ် ပူလောင်မှု အများအပြားကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ ထို့နောက် သူ စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး ပွတ်သပ်ခြင်းမှ နှိပ်နယ်ခြင်းသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

စုထုန် က သူ့ကို ဒီလောက် ယုံကြည်ထားတာ သူ သူမကို အခွင့်အရေး ယူလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကံကောင်းစွာဖြင့် စုထုန် သတိမထားမိခင် သူ အချိန်မီ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည် မဟုတ်ရင် သူတို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တောင် ဆက်ဖြစ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

စုထုန် ၏ ခံစားချက်များကလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး ယောကျ်ားက သူမ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်—ဤခံစားချက်က ပုရွက်ဆိတ် အကောင် သောင်းပေါင်းများစွာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် တွားသွားနေသလိုမျိုး ရှက်ရွံ့မှု တုန်လှုပ်မှု စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို တိမ်တိုက်များထဲ မျောလွင့်နေသလို ခံစားစေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ လီဖန်း က စုထုန် ၏ ခြေဖဝါးခုံးကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်နှင့် ညီမလေးကျိလင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒင် ဂုဏ်ပြုပါတယ် အသုံးပြုသူ မစ်ရှင် ပြီးမြောက်ပါပြီ မစ်ရှင် ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်နေပါပြီ…”

“ဒင် ဂုဏ်ပြုပါတယ် အသုံးပြုသူ အတွေ့အကြုံ ၅၀ မှတ် နှင့် စနစ်မှတ် ၅၀၀ ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိပါပြီ။”

လီဖန်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ဒီလို အဆင့်ထိ ထိတွေ့မှုက သူ့အတွက် တကယ်ကို နည်းနည်း များလွန်းသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မစ်ရှင် ပြီးမြောက်သွားပြီ သူ ဒီ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို အဆုံးသတ်နိုင်ပြီ။

အမည်	အချက်အလက်
အသုံးပြုသူ	လီဖန်း
အဆင့်	C-အဆင့်
အတွေ့အကြုံ	၄၀၀ / ၅၀၀
စနစ်မှတ်	၃၆၀၀
သိမ်းပိုက်ခြင်း ပွိုင့်	၀
စွမ်းရည်	“ရောနှောကိုယ်ခံပညာ” (မှတ်ချက်: အဓိက စွမ်းရည်များကိုသာ ပြသပြီး အခြားအရာများကို ချန်လှပ်ထားသည်။)
ဆိုင်းငံ့မစ်ရှင်	နတ်သမီး ဝေ့ပင်ချင်း ကို ကယ်တင်ပါ (၂)

သူ၏ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် လီဖန်း စနစ် ထဲမှ ထွက်လာပြီး နှိပ်နယ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

“အားလုံး ပြီးပါပြီ လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်ဦး နာသေးလား ကြည့်။” လီဖန်း သူ့နဖူးပေါ်က ချွေး သေးသေးလေးတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ နှိပ်နယ်ရုံ သက်သက်က သူ့ကို ဒီလောက် ချွေးထွက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပိုများတယ်။

“တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီဖန်း!” စုထုန် ဖိနပ် ပြန်စီးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်ကလောက် တကယ် မနာတော့တာကို တွေ့ရှိရပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ခုနက ရင်းနှီးသော ထိတွေ့မှု အပြီးတွင် စုထုန် ၏ လီဖန်း အပေါ် ကောင်းသော အမြင်က အမှတ်ပေါင်းများစွာ တိုးတက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ သူ့အပေါ် ပို၍ပင် စပ်စုလာသည်။

သူက ချမ်းသာနေတာ ထင်ရှားပေမဲ့ ဒီမှာ အလုပ် လာလုပ်တယ်။ သူက သူမရဲ့ ရည်းစား မဟုတ်ပေမဲ့ ဝမ်လင် ကို မျက်နှာရိုက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒါတင်မကဘူး သူက နှိပ်နယ်နည်းပါ သိသေးတယ်… ဒီယောကျ်ားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်များများ ရှိနေသေးလဲ။

“ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ ယဉ်ကျေးစရာ မလိုပါဘူး။” လီဖန်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး လက်ကာပြလိုက်သည်။ သူ ခုနက စုထုန် အပေါ် မသန့်ရှင်းတဲ့ အတွေးတွေ တွေးခဲ့မိသည်။ သူမသာ သိသွားရင် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်နေဦးမှာလား။

မကြာခင် အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်လာသည်။ နှစ်ယောက်သား အလျင်အမြန် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီး ရုံးခန်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လီဖန်း မသိလိုက်တာကတော့ ဝေ့ဇီဖုန်း က ထိုအချိန်တွင် စောင့်ကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဟမ့် ဝေ့ပင်ချင်း က မင်းကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားရုံနဲ့ မင်းက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။ တုံးအတဲ့ကောင်။ ဟေး ကျားကြီး သူတို့ အခု ထွက်သွားပြီ။ သူတို့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထား။ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်။”

ဖုန်းချပြီးနောက် ဝေ့ဇီဖုန်း ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကြံအစည် အောင်မြင်သွားသည့် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

…

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် လီဖန်း နှင့် စုထုန် တို့ လမ်းဘေး ပင်လယ်စာ ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ဒီမှာ စားမှာ သေချာလား။” လီဖန်း က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူက ဒီပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မရင်းနှီးတာကြောင့် စားမယ့်နေရာကို စုထုန် ကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဘယ်သူသိမလဲ စုထုန် က ဒီနေရာကို ရွေးလိမ့်မယ်လို့။

လီဖန်း က လမ်းဘေးဆိုင်တွေမှာ စားရတာကို မကြိုက်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့မှုအတွက် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ နေရာကို သွားသင့်တယ်လို့ ခံစားမိလို့ ဖြစ်သည်။

“ဒီက ပင်လယ်စာတွေက တကယ် လတ်ဆတ်တယ် ပြီးတော့ အကြော်အလှော်တွေက အရသာ အရမ်းကောင်းတယ် အထူးသဖြင့် စပ်တဲ့ ပုစွန်က တကယ် အံ့မခန်းပဲ။ ရှင့် စားကြည့်လိုက်ရင် သိသွားလိမ့်မယ်။” စုထုန် က ဒီဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ရင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လီဖန်း သူမကို ကျွေးမွေးဖို့ ဒီနေရာကို ရွေးချယ်ရတဲ့ အရေးကြီးဆုံး အကြောင်းရင်းက အပေါ်မှာ ပြောခဲ့တာတွေအပြင် ဈေးနှုန်း သက်သာလို့ ဖြစ်သည်။

လီဖန်း မှာ ပိုက်ဆံ ရှိသော်လည်း သူမက အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဈေးကြီးတာတွေ ဝယ်ခိုင်းတဲ့ မိန်းမမျိုး မဟုတ်ဘူး။

“ဒါဆိုလား။ ကျွန်တော်လည်း စပ်တဲ့ ပုစွန် ကြိုက်တယ် ဒါဆို ဒီမှာပဲ စားကြတာပေါ့။” လီဖန်း က စုထုန် သူ့ကို ပိုက်ဆံ ချွေတာပေးချင်မှန်း ခန့်မှန်းမိတာကြောင့် သူမကို အရှက်မခွဲခဲ့ဘူး။ ထိုင်ခုံ ရှာပြီးနောက် သူ စတင် မှာကြားလိုက်သည်။

စုထုန် လို မိန်းမမျိုး လှပ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ကောင်းမွန်ပြီး ဘယ်အချိန် တိုးရမလဲ ဘယ်အချိန် ဆုတ်ရမလဲ သိတဲ့ မိန်းမမျိုးက တကယ်ပဲ လက်ထပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်းပဲ။

ထိုအချိန်မှာပင် ထူးဆန်းစွာ ဝတ်စားထားသော အမျိုးသား ခြောက်ယောက် အနီးအနားက စားပွဲတစ်လုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စကား စတင် ပြောကြသည်။

“ဟေး အစ်ကို ဟူ မနေ့ညက ခင်ဗျား အရမ်း ကြမ်းတာပဲ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ခြောက်ယောက်ကို ဖြုတ်ချလိုက်တယ် အမိုက်စားပဲ။”

“ဒါပေါ့ ငါတို့ အစ်ကို ဟူ က ဘယ်သူလဲ။ သူက ‘ဓားသိုင်း ဆရာကြီး’ ပဲ။ အရှေ့မြို့မှာ အစ်ကို ဟူ ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဘယ်သူ မကြားဖူးလို့လဲ။”

“အစ်ကို ဟူ ရဲ့ ဓားသိုင်းက တကယ် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တယ်။ တစ်ချက် ခုတ်လိုက်တာနဲ့ သွေး သေချာပေါက် မြင်ရတယ် အမိုက်စားပဲ။”

“တော်ပြီ ငါ့ကို မြှောက်ပင့်မနေကြနဲ့တော့။ အေးအေးဆေးဆေးနေ အေးအေးဆေးဆေးနေ နားလည်လား။” အစ်ကို ဟူ ဟု ခေါ်သော လူက လက်ကာပြရင်း ကျိုးနွံသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အနီးအနား စားပွဲများမှ ဈေးဝယ်သူများ ချက်ချင်း မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး အမြန် ငွေရှင်းကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သေစမ်း ဒီကောင်တွေ အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာပဲ။ သူတို့ မူးပြီး နောက်မှ ပြဿနာ ရှာလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

အစားအသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင် ဒါကို မြင်တော့ ခါးသီးစွာ နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားသည်။ ဒီ လူမိုက်တွေ တော်တော် ဆိုးတာပဲ သူတို့ ရောက်လာတာနဲ့ ဈေးဝယ်သူ စားပွဲ အတော်များများကို ကြောက်လန့် ထွက်ပြေးသွားစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲလေ ဒါကြောင့် သူတို့ အမြန် စားသောက်ပြီး ထွက်ခွာသွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

“လီဖန်း ငါတို့ နေရာ ပြောင်းကြမလား။” စုထုန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမ အစ်ကို ဟူ တို့ အုပ်စုကို တကယ်ပဲ နည်းနည်း ကြောက်နေသည်။

“မလိုပါဘူး ငါ ရှိနေတာပဲ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။” လီဖန်း ၏ လေသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူက ဟန်ကျန့် နဲ့ အာဝန် လို လူမျိုးတွေကိုတောင် ဖြေရှင်းခဲ့ပြီးပြီ လူမိုက် အနည်းငယ်ကြောင့် သူ ဘာလို့ စားသောက်မယ့် နေရာကို ပြောင်းရမှာလဲ။

“ဒါဆို… ကောင်းပြီလေ။” လီဖန်း ၏ စကားကြောင့် စုထုန် အနည်းငယ် ပိုပြီး စိတ်အေးသွားသည်။

“ဟေး အစ်ကို ဟူ ဟိုကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်ဦး။”

“ဝိုး အဲ့ကောင်မလေးက အမိုက်စားလေးပဲ။”

လူမိုက်များက စုထုန် ကို မြင်သွားပြီး သူတို့ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာကာ ဝံပုလွေလို အူသံများ ပေးလိုက်ကြသည်။

“အလှလေး မိတ်ဖွဲ့ကြရအောင်။ ငါ့နာမည်က ဖုန်းဟူ လမ်းပေါ်က ညီအစ်ကိုတွေက ငါ့ကို အစ်ကို ဟူ လို့ ခေါ်ကြတယ်။” ဖုန်းဟူ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ဦးဆောင်ကာ စုထုန် ဆီ လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

စကားပြောရင်း ဖုန်းဟူ က စုထုန် ၏ ရင်သားနှင့် ခြေတံရှည်များကို အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ညစ်ညမ်းသော အမူအရာက စုထုန် ကို အဝတ်အစားများ ချွတ်ပစ်ချင်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

စုထုန် ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ငြင်းချင်သော်လည်း သူတို့ကို ဒေါသထွက်မှာ ကြောက်နေသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရုံမှတပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဟမ်….. အလှလေး မင်းက ငါ့ကို မျက်နှာသာ မပေးဘူးပေါ့လေ။” ဖုန်းဟူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး မပျော်မရွှင် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်မလေး ဒါက အရှေ့မြို့က အစ်ကို ဟူ လေ။ သူ့ကို ဒီလို မျက်နှာသာ မပေးတာ မင်း သေချင်နေတာလား။”

“အလှလေး လိမ္မာလိမ္မာနဲ့ ငါတို့ အစ်ကို ဟူ နဲ့ အရက်တစ်ခွက် သောက်လိုက် မဟုတ်ရင် မင်းကို နောင်တရသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။”

သူ့နောက်မှ လက်အောက်ငယ်သား ငါးယောက် ချက်ချင်း လက်စခေါက်လိုက်ပြီး ညစ်ညမ်းပြီး ခြိမ်းခြောက်သော စကားများ ပြောလိုက်ကြသည်။

စုထုန် နောက်သို့ ကျုံ့သွားပြီး သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ဒီ လူမိုက်တွေ အရမ်း ကြောက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ သူတို့က သူမကို ဝါးမျိုတော့မလိုပဲ။ အခု ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ထွက်ပြေးရမလား။ ရဲခေါ်ရမလား။ နှစ်ခုလုံးအတွက် နောက်ကျသွားလောက်ပြီ။

စုထုန် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေချိန်မှာပဲ လီဖန်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့နောက်မှာ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည် “တောင်းပန် ပြီးရင် မင်းတို့ ပါးကိုယ်စီ အကြိမ် ၅၀ ရိုက်။ မင်းတို့ ခုနက ပြောခဲ့တာတွေကို ငါ လေလည်သံလို့ သဘောထားလိုက်နိုင်တယ်။”