"ဒီတစ်ခါတော့ သေပြီ!" လီဖန်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ တခြားတစ်ဖက်က ရဲအရာရှိမှန်းသာ သိခဲ့ရင် သူ ပခုံးပေါ်ကနေ ပစ်ပေါက် လွှဲချတာမျိုး သေချာပေါက် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တရုတ်ပြည်မှာ အချို့အရာတွေက လုပ်လို့ မရဘူး အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်က အဆင့်အတန်းတစ်ခု မရောက်သေးခင်အထိပေါ့။ လုပ်လိုက်မိရင် ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်လိမ့်မယ်—ဥပမာ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ကို ပခုံးပေါ်ကနေ ပစ်ပေါက် လွှဲချတာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြောရရင်... ဒီ အမျိုးသမီး အရာရှိလေးက တကယ် လှတာပဲ။ သူမက အသက် နှစ်ဆယ့်သုံး နှစ်ဆယ့်လေးလောက် ရှိပုံရပြီး နားရွက်အထိ အတိုညှပ်ထားတဲ့ ဆံပင်၊ သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်၊ ဖြူစင်တဲ့ အသားအရေနဲ့ ရဲရင့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အမူအရာ ရှိတယ်။ မြေပြင်ပေါ် … Continue reading အခန်း ၂၄: စနစ် ၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှု

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။" မစ်ရှင် အကျဉ်းချုပ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် လီဖန်း သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်သည်: ဖုန်းဟူ ၏ နောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက် တကယ် ရှိနေတယ်။ "အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့် နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူမှ တကယ် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီအစ်မကြီးကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားပြီး ကာမစိတ်က ဦးနှောက်ကို လွှမ်းမိုးသွားလို့ပါ ဒါကြောင့်..." ဖုန်းဟူ က ဝေ့ဇီဖုန်း ကို သစ္စာမဖောက်ရဲဘူး။ ဝေ့ဇီဖုန်း က သူ့ရဲ့ ငွေရှင်သခင် လစဉ် သူ့ကို ဝင်ငွေကောင်းကောင်း ပေးနေတာ။ သူသာ ဝေ့ဇီဖုန်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရင် သူ ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ ကျန်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် သူ့ကို ဘယ်သူမှ … Continue reading အခန်း ၂၃: လက်နက် ၇ မျိုးထဲက ထိပ်ဆုံးလက်နက်

ဝူထုံ လန်ဝမ် ရပ်ကွက်ရဲ့ အဝင်ဝမှာ မာစီးဒီး ဘင်ဇ် လုပ်ငန်းသုံးဗင်ကားတစ်စီး လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားတယ်။ ယာဉ်မောင်းနေရာမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်းမင်ယန်က ကားမှန်ကို ချလိုက်ရင်း နောက်ကြည့်မှန်ထဲမှာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်တယ်။ ဘယ်ဘက်မှာက ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲလာတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် သွယ်သွယ်လျလျ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ညာဘက်မှာကတော့ သူ့သမီးရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ရှူယိဖေး ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကားရှိရာကို စကားပြောရင်း လျှောက်လာကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိပ်ကို ရင်းနှီးနေပုံ ပေါက်တာက ကျန်းမင်ယန်ကို တစ်ခုခုနဲ့ တွဲစပ် တွေးမိစေတယ်။ "ယင်ယင်။" ကျန်းမင်ယန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ် "ဟိုကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ သူက မင်းရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ရှောင်ရှူရဲ့ ရည်းစား ဖြစ်သင့်တယ် ဟုတ်တယ်မလား။" … Continue reading အခန်း (၁၂) : ရှောင်ရှူရဲ့ ရည်းစား

နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ပန်းတိုင်သာ မရှိဘူးဆိုရင် အချိန်တွေက နည်းနည်း ရှည်လျားတယ်လို့ ခံစားရနိုင်ပေမယ့် လင်းလော့ကတော့ နေ့တိုင်း ကြံ့ခိုင်ရေးလေ့ကျင့်ခန်းတွေထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက နောက်ဆုံးမှာ သူလိုချင်တဲ့ စံနှုန်းကို ရောက်ရှိသွားတဲ့အခါ ရှည်လျားတဲ့ ပိတ်ရက်က ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်။ ဒီနေ့က ယန်ကျင်း အနုပညာတက္ကသိုလ်မှာ တရားဝင် ကျောင်းအပ်ရမယ့်နေ့ ဖြစ်တယ်။ လင်းလော့က မနက် ၆:၃၀ နာရီမှာ အကျင့်အတိုင်း နိုးထလာခဲ့ပြီး မနက်ခင်း အပြေးလေ့ကျင့်ခန်း ထွက်လုပ်ကာ မနက် ၇:၀၀ နာရီတိတိမှာ အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရေချိုးပြီးနောက် လင်းလော့က ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ကြီးရှေ့မှာ ကိုယ်တုံးလုံး ရပ်လိုက်ပြီး ဒီကာလအတွင်း သူ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်တွေကို တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေမိတယ်။ သိပ္ပံနည်းကျ ကိုယ်ပိုင်လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းတွေနဲ့ … Continue reading အခန်း (၁၁) : ညှို့ဓာတ်ပြင်းတဲ့ သူငယ်ချင်း ရှူယိဖေး

"ဒီတစ်ခါတော့ သေပြီ!" လီဖန်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ တခြားတစ်ဖက်က ရဲအရာရှိမှန်းသာ သိခဲ့ရင် သူ ပခုံးပေါ်ကနေ ပစ်ပေါက် လွှဲချတာမျိုး သေချာပေါက် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တရုတ်ပြည်မှာ အချို့အရာတွေက လုပ်လို့ မရဘူး အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်က အဆင့်အတန်းတစ်ခု မရောက်သေးခင်အထိပေါ့။ လုပ်လိုက်မိရင် ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်လိမ့်မယ်—ဥပမာ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ကို ပခုံးပေါ်ကနေ ပစ်ပေါက် လွှဲချတာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြောရရင်... ဒီ အမျိုးသမီး အရာရှိလေးက တကယ် လှတာပဲ။ သူမက အသက် နှစ်ဆယ့်သုံး နှစ်ဆယ့်လေးလောက် ရှိပုံရပြီး နားရွက်အထိ အတိုညှပ်ထားတဲ့ ဆံပင်၊ သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်၊ ဖြူစင်တဲ့ အသားအရေနဲ့ ရဲရင့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အမူအရာ ရှိတယ်။ မြေပြင်ပေါ် … Continue reading အခန်း ၂၄: စနစ် ၏ ကြားဝင်စွက်ဖက်မှု

မထွက်ခွာသေးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ ကြောင်အသွားကြသည်။ ဒီလူငယ်လေးက တော်တော်မိုက်တယ် သူက ဖုန်းဟူ ကို တည့်တည့် စိန်ခေါ်ရဲတယ်။ သူ့သတ္တိက ချီးကျူးစရာပဲ။ စုထုန် လည်း ကြောင်အသွားသည်။ လီဖန်း က ဒီအချိန်မှာ ရှေ့ထွက်ရပ်တည်ပေးနိုင်တာကို သူမ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမိပေမဲ့ သူ တကယ် ပြောနေတာလား။ ဟိုဘက်မှာ ခြောက်ယောက်တောင် ရှိပြီး အားလုံးက ရန်စလို့ မဖြစ်တဲ့ ပုံတွေချည်းပဲ။ ဖုန်းဟူ နဲ့ သူ့လူခြောက်ယောက် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ရယ်မိသွားကြသည်။ သူတို့ ကြားမှားတာလား။ တောင်းပန်ရမယ်။ ကိုယ့်ပါးကိုယ် ရိုက်ရမယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဟوانဖေးဟုန် ဒါမှမဟုတ် ရိပ်မန် လို့ ထင်နေတာလား။ တော်တော် မာနကြီးတာပဲ။ လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားတဲ့ အဝါရောင် Ferrari … Continue reading အခန်း ၂၂: သူ့ကို Q တွေ ဖြန်းပစ်လိုက်

"အ!" စုထုန် ကအော်လိုက်မိပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ပန်းနုရောင် သန်းသွားသည်။ ဘုရားရေ လီဖန်း က သူမအတွက် ဖိနပ် ချွတ်ပေးတယ် အရမ်း ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ "နည်းနည်း နာမယ်နော် ခဏလောက် သည်းခံလိုက်။" လီဖန်း က ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ စုထုန် ကို တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန် နှိပ်နယ်ပေးရမည် မဟုတ်ရင် သူက တမင်တကာ အခွင့်အရေး ယူနေတဲ့ နှာဗူးကောင် လို့ အထင်မှားခံရလွယ်သည်။ စကားပြောရင်း လီဖန်း က စုထုန် ၏ ခြေဖဝါးလေးများကို စည်းချက်ကျကျ စတင် နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။ ခြေဖဝါးခုံး၊ ခြေဖမိုး၊ ခြေကျင်းဝတ်များ လီဖန်း ၏ လက်ချောင်းများက ကခုန်နေသော … Continue reading အခန်း ၂၁: ဓားသိုင်း ဆရာကြီး

မျက်လုံးကိုမှိတ်ရင်း သူက စူပါစွမ်းအင်မီနူးကို ခေါ်ထုတ်လိုက်တယ်။ မီနူးပေါ်က စူပါစွမ်းအင်အမျိုးမျိုးကိုကြည့်ရင်း လင်းထျန်းက တကယ်ပဲ အားကျနေခဲ့တယ်။ ခဏလောက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းထျန်းက မီနူးကိုပိတ်ပြီး သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်တယ်: "ငါ့မှာ စွမ်းအင်အမှတ်တွေ လုံလုံလောက်လောက်မရှိတာပဲ နှမြောစရာကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါဒီစွမ်းရည်တွေအကုန်လုံးနဲ့ လဲလှယ်ပစ်လိုက်မှာ။" လင်းထျန်းမှာ အခု စွမ်းအင်အမှတ်တစ်မှတ်ပဲရှိပြီး စွမ်းအင်အမှတ်တစ်မှတ်နဲ့ လဲလှယ်နိုင်တဲ့အရာတွေက အရမ်းနည်းလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် လင်းထျန်းက အရင်ဆုံးသိမ်းထားဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။ စူပါစွမ်းအင်မီနူးကိုပိတ်ရင်း လင်းထျန်းက သူ့ဘာသာသူ တွေးတောနေခဲ့တယ်၊ "မင်းသာ စူပါစွမ်းအင်တွေ ပိုရချင်ရင် မင်းက တာဝန်တွေပိုလိုအပ်တယ်။ တာဝန်တွေ၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း တာဝန်တွေပဲ..." ဒီလိုတွေးရင်း လင်းထျန်းက စားပွဲကို အခါအားလျော်စွာပုတ်ရင်း သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေခဲ့တယ်: "မင်းသာ တာဝန်တစ်ခုရချင်ရင် မင်းမှာ မိန်းမလှတွေရှိရမယ်၊ ပြီးတော့ ဒီအလှလေးတွေကို တမင်တကာ … Continue reading အခန်း (၂၀) : ဟိုင်း၊ အလှလေး

သူ့ညီမရဲ့အသံကိုကြားတော့ လင်းထျန်းက မျက်ခုံးပင့်ပြီး တံခါးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ညီမက ဖိနပ်တောင်မစီးဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သူ့ဆီကို ပြေးလာနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ "မေမေ၊ အစ်ကိုက စာမေးပွဲမှာ အဆင့်တစ်တကယ်ရခဲ့တယ်!" လို့ အော်ဟစ်နေခဲ့တယ်။ "အဆင့်တစ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြော၊ အော်မနေနဲ့။" ရှီချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့သမီးကို မကျေမနပ်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့အမေရဲ့အမူအရာကိုမြင်တော့ လင်းဖန်က သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်နဲ့ ရှီချင်ကို ကြည့်နေတုန်းပဲ: "မေမေ၊ သမီးဒီနေ့ လစဉ်စာမေးပွဲစာရင်းကို ကြည့်ခဲ့တယ်၊ ပထမနေရာက တကယ်ပဲ အစ်ကိုဖြစ်နေတယ်။ သူက လစဉ်စာမေးပွဲမှာ အဆင့်တစ်ရခဲ့တာ!" "ဘာလဲ?" ရှီချင်က ဒီစကားကိုကြားတော့ ကြောင်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူမက ခေါင်းလှည့်ပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ နားမလည်တဲ့အကြည့်နဲ့ထိုင်နေတဲ့ လင်းထျန်းကို … Continue reading အခန်း (၁၉) : မျက်နှာကို ဖြတ်အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်း

"ကျဲန်အိုက်၊ နင်ဘယ်သူ့ကို ဝက်လို့ခေါ်နေတာလဲ?!" လီယွင်မေက ကျဲန်အိုက်ရဲ့စကားထဲက လှောင်ပြောင်သရော်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲနေမှာလဲ။ သူမက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မတော်တဆ သူမရဲ့အကြောကို ထပ်ပြီးထိခိုက်သွားပြီး နာကျင်စွာနဲ့ ရှိုက်လိုက်မိတယ်။ "အို၊ ရှောင်မေ။ လျှောက်မလှုပ်နဲ့လေ။ သမီးလေး ဒဏ်ရာရထားတုန်းပဲ။" လျိုချွမ်းရှက ရှေ့ကိုအမြန်တိုးပြီး လီယွင်မေကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျဲန်အိုက်က တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "သစ်ပင်ကိုဝင်တိုက်တဲ့သူက ဝက်ပဲပေါ့!" "ဒါကို နားထောင်ကြည့်စမ်း၊ နားသာထောင်ကြည့်!" လျိုချွမ်းရှက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ သူမက ကျဲန်အိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆရာတွေကို ပြောလိုက်တယ်။ "သူမရဲ့သဘောထားကို ကြည့်စမ်းပါ။ သူက တောင်းပန်ဖို့လာတာလား။ ဟမ်؟" ဆရာမလီက လျိုချွမ်းရှရဲ့စွပ်စွဲမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပြောလိုက်တယ်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးဆွန်၊ … Continue reading အခန်း (၂၀) : သူမ ရဲကိုတောင် ခေါ်လိုက်တယ်!