လျိုချွမ်းရှရဲ့ စူးရှတဲ့အသံက လူတွေရဲ့နားစည်တွေကို တဒိန်းဒိန်းမြည်သွားစေတယ်။ အဲ့ဒီမှာရှိနေတဲ့လူတိုင်းက အလိုလိုနေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြတယ်။ သူတို့က လီယွင်မေရဲ့အမေအပေါ်မှာ ကောင်းတဲ့အမြင်မရှိဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်။ ဒီအမျိုးသမီးက ဒီလိုမျိုးပွဲဆူအောင်လုပ်နေတော့ လီယွင်မေသာ အားနည်းတဲ့သူဖြစ်နေရင်တောင် ဘယ်သူ့ရဲ့သနားကြင်နာမှုကိုမှ နှိုးဆွနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ဖက်မှာတော့ လီယွင်မေက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာထိုင်ပြီး နစ်နာသွားတဲ့အမူအရာနဲ့ပေါ့။ သူမက ကောင်းကောင်းသရုပ်ဆောင်နိုင်တယ်။ "မဒမ်လျို၊ ကျောင်းသူကျဲန်အိုက် ဒီကိုရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပါပဲ။" အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆွန်ဘိုယိုက ရှေ့ကိုထွက်လာပြီး လီယွင်မေရဲ့အမေကို ပြောလိုက်တယ်။ "ရှင်က ရှင့်သမီးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့အားလုံး သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်နေတော့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကိစ္စကို ရှင်းလင်းအောင်လုပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သာ၍ကျွန်တော်တို့ကျောင်းက တာဝန်ပျက်ကွက်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဘက်က တာဝန်ကို ဘယ်တော့မှ … Continue reading အခန်း (၁၉) : ငါက ဘာလို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှာလဲ

အဲ့ဒီခေတ်တုန်းက WeChat Moments က ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ မခေတ်စားသေးဘူး။ လူတိုင်းက ယေဘုယျအားဖြင့် ခံစားချက်တွေ ဖွင့်ထုတ်ဖို့နဲ့ ဘဝအကြောင်း မြည်တမ်းဖို့ ကျူကျူ စပေ့စ် ကိုပဲ သုံးကြတယ် 'Space' ပေါ်က Post တွေက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာလို့ သတ်မှတ်လို့ရလား။ လင်းလော့က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီ post ရဲ့ အကြောင်းအရာက သူ့ကို ရှက်စိတ်ဝင်စေပေမယ့် တခြားသူတွေကို အပြစ်တင်စရာ ဘာမှမရှိတာကြောင့် သူက ဖြစ်သလိုပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ် "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ရလဒ်အနေနဲ့ လီယွီမုန် က ရုတ်တရက် အသံမက်ဆေ့ချ် တစ်ခု ပို့လိုက်တယ်။ လင်းလော့က အစပိုင်းမှာ ဒါက "ခွေးဟောင်သံထက်တောင် ရုပ်ဆိုးတဲ့ အသံမက်ဆေ့ချ် မျိုး" ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ … Continue reading အခန်း (၁၀) : လီယွီမုန်

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ ဩဂုတ်လ (၂၀) ရက်နေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ် စတက်ရမယ့်ရက်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့မှာ လင်းလော့က "အတွင်းရေးမှူးကင်မ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ရဲ့ ဇာတ်သိမ်းပိုင်းကို တင်လိုက်တယ်။ ဒီစာအုပ်က ပုံမှန်အတိုင်း ပျော်ရွှင်စရာ ဇာတ်သိမ်းမျိုးပါ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားနဲ့ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးအခန်းမှာ လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပလိုက်ကြတယ်။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေက နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ အချစ်စစ်ကို တွေ့ရှိသွားကြတယ် ကောင်းပြီ သူတို့က ချစ်သူတွေလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲလေ။ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးဝတ္ထုက ဒီလိုပဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ လင်းလော့ရဲ့ ခံစားချက်တွေက ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ သူက ဒီစာအုပ်အပေါ်မှာ သံယောဇဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဘာပဲပြောပြော စကားလုံးတိုင်းကို သူကိုယ်တိုင် ရိုက်ထည့်ခဲ့ရတာလေ။ ဇာတ်လမ်းက တခြားစာအုပ်ကို ကိုးကားထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်း တချို့ … Continue reading အခန်း (၉) : ပွဲဦးထွက် လက်ရာ ပြီးဆုံးခြင်း

ဆရာမလီက ကြောင်သွားတယ်။ သူမက ကျဲန်အိုက် ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ဘူး။ "မင်းသူ့ကိုမထိဘူးဟုတ်လား။ ဒါဆို သူ့ခြေထောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရသွားတာလဲ။" ကျဲန်အိုက်က မနေ့ကမြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတော့ ရယ်ချင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာမလီက အခုသူမရဲ့အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေတာကြောင့် ကျဲန်အိုက်က သူမရဲ့မျက်နှာအမူအရာနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မနေ့ကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဆရာမလီကို အကုန်ပြောပြလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျဲန်အိုက်က "ဆရာမ၊ အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ ရှောင်တိမ်းတယ်ဆိုတာ လူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်သဘာဝပဲလေ။ သူမကန်တာကို ဒီအတိုင်းရပ်စောင့်နေလို့မှ မဖြစ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။" ဆရာမလီ ဒါကိုကြားတော့ သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ အကယ်၍ ကျဲန်အိုက်ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင် လီယွင်မေရဲ့ဒဏ်ရာက သူမရဲ့အလွန်အကျူးလုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျဲန်အိုက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကျဲန်အိုက်က တခြားမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ရိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဒီနေ့ကျောင်းကို လီယွင်မေရဲ့မိဘတွေပဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။ လီယွင်မေရဲ့ကိစ္စကို … Continue reading အခန်း (၁၈) : ကျောင်းကို တာဝန်ယူခိုင်းမယ်

မနက်ခင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာပြီး ဆူညံနေတဲ့လူအုပ်က ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်စိလျင်တဲ့ကျောင်းသားတွေက လီယွင်မေရဲ့ထိုင်ခုံက လွတ်နေတုန်းပဲဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်ကြတယ်။ ကျဲန်အိုက်ကလည်း သဘာဝအတိုင်း မြင်လိုက်ပါတယ်။ သူမက လီယွင်မေက ဒီနေ့သူမကို နောက်တစ်ခါ ပြဿနာလာရှာဦးမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ကျဲန်အိုက်က မနေ့က ခြေကားယားဖြစ်သွားပြီးနောက်မှာ သူမကိုယ်သူမ ဒဏ်ရာရသွားလောက်ပြီလို့ ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ခြေထောက်တွေက ပြန်မကောင်းသေးလောက်တော့ သူမပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ "ကျဲန်အိုက်၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်လာခဲ့ဦး။" ကျောင်းသားတွေ စာကျက်နေတုန်းမှာပဲ အတန်းပိုင်ဆရာမ၊ ဆရာမလီက အတန်းတံခါးဝမှာ ပေါ်လာပြီး ကျဲန်အိုက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ကျဲန်အိုက်က အခုအတန်းထဲမှာ အာရုံစိုက်ခံနေရတဲ့သူဖြစ်တယ်။ ဆရာမလီက သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်ပြီးနောက်မှာတော့ ကျောင်းသားတွေက သူတို့ရဲ့အာရုံကို ကျဲန်အိုက်ဆီကို ချက်ချင်းပြောင်းလိုက်ကြတယ်။ ကျဲန်အိုက်က တစ်ခဏတော့ ကြောင်သွားပြီးမှ လက်ထဲကစာအုပ်ကို … Continue reading အခန်း (၁၇) : ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့

လင်းထျန်းက လေချွန်ရင်း သူ့စက်ဘီးကိုတွန်းကာ ဘူမုန်ထင်နောက်ကနေ အိမ်ရာဝင်းထဲကို လိုက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ဘူမုန်ထင်က ရှေ့ကိုအမြန်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ လင်းထျန်းက သူမနောက်ကို လိုက်နေမှန်း သူမသိပေမယ့် သူမက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ဘူမုန်ထင်က အဲ့ဒီကလေကချေကောင်က သူမနောက်ကို လိုက်နေတုန်းပဲဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက လှည့်ပြီး လင်းထျန်းကို ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်: "ဟေ့၊ ရှင်ဘာလို့ ကျွန်မနောက်ကို အမြဲလိုက်နေရတာလဲ?" "မင်းနောက်ကိုလိုက်တယ်? မဟုတ်ပါဘူး?" လင်းထျန်းက ဘူမုန်ထင်ကို ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ကြည့်လိုက်တယ်: "ကျွန်တော်က ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ သွားနေတာလေ။ မင်းက သွားချင်တိုင်း ငါကလည်း သွားလို့မရဘူးဆိုတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား!" "ရှင်..." ဘူမုန်ထင်က ခဏဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားတယ်။ ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမက လှည့်ထွက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့အမူအရာနဲ့ ရှေ့ကိုဆက်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ခြေလှမ်းတွေက အများကြီးပိုမြန်လာခဲ့တယ်။ လင်းထျန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး သူ့စက်ဘီးကို … Continue reading အခန်း (၁၈) : အဆင့်တစ်

"ရှင် ဘာလို့မလွှတ်သေးတာလဲ!" ဘူမုန်ထင်က အဲ့ဒီလူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိဘဲ သူမကို ကြောင်ပြီးစိုက်ကြည့်နေတုန်းဖြစ်တာကိုမြင်တော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ ထပ်အော်လိုက်တယ်။ "အာ? အိုး!" လင်းထျန်းက သူ့လက်ကို တွန့်ဆုစွာနဲ့ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်: "ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော် တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး!" "ဟွန့်!" ဘူမုန်ထင်က အေးစက်စက်နဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်၊ သူမမျက်နှာက အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေပေမယ့် သူမရဲ့လှပတဲ့မျက်နှာလေးကတော့ နည်းနည်းနီရဲနေတုန်းပဲ။ ဒီအချိန်မှာမှ လင်းထျန်းက သူ့ရှေ့ကမိန်းကလေးကို သေချာလေ့လာကြည့်ရှုလိုက်တယ်။ ဒီမိန်းကလေးကိုမြင်တော့ လင်းထျန်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းအရောင်တောက်သွားခဲ့တယ်။ ဘယ်လောက်တောင်လှတဲ့ကောင်မလေးလဲ! သူမရဲ့မျက်လုံးဝိုင်းကြီးတွေက စကားပြောနိုင်သလိုပဲ၊ နွေရာသီညရဲ့ ကြယ်တွေလိုပဲ။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ နီထွေးထွေးနှုတ်ခမ်းလေးတွေပဲ။ အဲ့ဒီနှုတ်ခမ်းတွေက နွေဦးမနက်ခင်းက နှင်းစက်လေးတွေလိုပဲ၊ အရမ်းသန့်စင်တယ်၊ အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး စားချင်စဖွယ်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ "ဟေ့! ကြည့်လို့ဝပြီလား?" ဘူမုန်ထင်က အဲ့ဒီကောင်လေးက သူမကို ဆက်ပြီးစိုက်ကြည့်နေတာကိုတွေ့တော့ နည်းနည်းဒေါသထွက်ပြီး … Continue reading အခန်း (၁၇) : စက်ဘီးပေါ်က အော်သံ

ဝေ့ မိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဝေ့ဖူ တွင် သား သုံးယောက်နှင့် သမီး တစ်ယောက် ရှိသည်။ ဝေ့ပင်ချင်း ၏ ဖခင် ဝေ့ချန်ကျန့်မှာ အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဒုတိယ ဦးလေး ဝေ့ချန်ကုန်း၊ တတိယ အဒေါ် ဝေ့ချန်လီနှင့် စတုတ္ထ ဦးလေး ဝေ့ချန်ယဲ့ တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဝေ့ပင်ချင်း ဆယ်နှစ်သမီး အရွယ်တွင် သူမ၏ မိဘများ ကားမတော်တဆမှုဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဝေ့ဖူ က သူမကို ကျွေးမွေး စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဝေ့ဖူ သည် စီးပွားရေး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် Future Group သည် ဈေးကွက်တန်ဖိုး ယွမ် ဘီလီယံ ၁၀၀ ကျော် ရှိသော … Continue reading အခန်း ၂၀: နှိပ်နယ်ပေးခြင်း

လီဖန်း က စနစ် ၏ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေက သူ့အရသာနဲ့ ကွက်တိပဲလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်—ဒါက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစေတာပဲ။ "မင်း ဘာရယ်နေတာလဲ။" ဝေ့ဇီဖုန်း အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ ဒီကောင် အရူးလား။ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာတောင် သူက ရယ်နိုင်သေးတယ်။ "မင်း ခုနက ပြောလိုက်တယ် ငါ မင်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရင် မင်းက ငါ့ကို မင်ကျူးမြို့ မှာ ခြေတစ်လှမ်းတောင် လှမ်းလို့ မရအောင် လုပ်မယ် ဟုတ်လား။" လီဖန်း စနစ် ထဲက ထွက်လိုက်ပြီး ကစားသလို မေးလိုက်တယ်။ စနစ် က သူ့ကို မစ်ရှင် မပေးခဲ့ရင်တောင်မှ သူ ဝေ့ဇီဖုန်း ကို ပစ်ထုတ်ပစ်မှာပဲ။ စနစ် လက်ထဲ ရှိနေမှတော့ … Continue reading အခန်း ၁၉: လုပ်လိုက်စမ်း

နှစ်ယောက်သား ကန်တင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကြင်နာမှုတွေကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးတဲ့နောက် သူတို့ ကျောင်းရဲ့ ပန်းခြံလေးဆီကို သွားခဲ့ကြတယ်။ ကျန်းကျိုး တက္ကသိုလ်က ကျန်းကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ပညာသင်ကြားရေး ဌာနတစ်ခုအနေနဲ့ ဧရိယာ ကျယ်ကြီးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ပန်းခြံ သုံးခု အပါအဝင် ပြည့်စုံတဲ့ အထောက်အပံ့တွေ ရှိတယ်။ "ကျီချင် မင်းအဖေက ချင်ယွင် အင်တာနေရှင်နယ်ရဲ့ အရင် ဥက္ကဌ ကျောက်ချန်မင်နဲ့ ဘာ ရန်ငြိုးတွေ ရှိလဲ မင်း သိလား?" ခုံတန်းပေါ်မှာ ဆူရွှင့်နဲ့ အန်ကျီချင်တို့ ဘေးချင်းကပ် ထိုင်နေကြတယ် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ဒါက သူ့နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီလောက် အသက်ရှင်လာတာတောင် သူက လူပျို (ω)။ … Continue reading အခန်း ၈: အန် မိသားစုနှင့် မကောင်းသော ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှု