အတန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းထျန်းက စက်ဘီးထားတဲ့နေရာဆီကို ဦးတည်သွားရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖတ်စာအုပ်တွေထဲက အသိပညာတွေကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်လေ့လာနေခဲ့တယ်။ သူ့စက်ဘီးကိုရှာတွေ့တော့ လင်းထျန်းက အိမ်ကိုပြန်စီးသွားရင်း စာအုပ်တွေထဲက အချက်အလက်တွေကို ဆက်ပြီးအမှတ်ရနေခဲ့တယ်။မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာပြီးနောက် သူက သူ့အိမ်ရာဝင်းရဲ့အဝင်ဝကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် လင်းထျန်းက သူ့အတွေးတွေကို ပြန်စုစည်းပြီး ခဏလောက်အနားယူဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။ လင်းထျန်းရဲ့အိမ်ရာဝင်းကို ဂရင်းလိုက်အိမ်ရာ (Greenlight Estate) လို့ခေါ်တယ်။ ရောက်ပြီး စက်ဘီးကိုရပ်လိုက်တော့ လင်းထျန်းက သူ့ညီမလည်း စက်ဘီးစီးပြီး ပြန်လာတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ "အစ်ကို!" သူ့အစ်ကိုကိုမြင်တော့ လင်းဖန်က အရှိန်မြှင့်ပြီး လင်းထျန်းဘေးမှာ စက်ဘီးကိုရပ်ကာ သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ "အစ်ကို၊ ကျွန်မ ကောလာဟလတစ်ခုကြားတယ်!" "ဘာကောလာဟလလဲ?" လင်းထျန်းက သူ့ညီမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စက်ဘီးကိုသော့ခတ်ကာ အပေါ်ထပ်ကို … Continue reading အခန်း (၇) : သူက တစ်တန်းလုံးမှာ အဆင့်တစ်ဖြစ်ချင်တယ် တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ

လင်းထျန်းက သူ့အတန်းဖော်တွေရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့စာအုပ်တွေကိုသာ ဖတ်ကာ အတွင်းက အသိပညာတွေကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနေခဲ့တယ်။ တတိယမြောက်အတန်းချိန်က တရုတ်စာအတန်းဖြစ်ပြီး လင်းထျန်းက လုံးဝနားမထောင်ဘဲ သူ့စာဖတ်ခြင်းထဲမှာသာ စိတ်နှစ်ထားခဲ့တယ်။တရုတ်စာဆရာက လင်းထျန်း အတန်းထဲမှာ အာရုံမစိုက်တာကို သတိထားမိပေမယ့် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဖို့ သုံးလပဲကျန်တော့တဲ့အချိန်မှာ ဆရာတွေက သူ့လိုစာညံ့တဲ့ကျောင်းသားတွေကို အများအားဖြင့် လျစ်လျူရှုထားကြတယ်။ သူက အရမ်းအနှောင့်အယှက်မဖြစ်နေသရွေ့ သူတို့က ဝင်မစွက်ဖက်ကြဘူး။ဆရာရဲ့ ဒီလိုဂရုမစိုက်မှုက လင်းထျန်းအတွက် ပိုလို့တောင် အဆင်ပြေစေခဲ့တယ်။ တတိယအတန်းချိန်ပြီးဆုံးတဲ့အချိန်မှာ လင်းထျန်းက အထက်တန်း ပထမနှစ်ကနေ တတိယနှစ်အထိ ဖတ်စာအုပ်အားလုံးကို ပြန်လည်လေ့လာပြီးသွားခဲ့ပြီ။ဒီအချိန်မှာ လင်းထျန်းက အဲ့ဒီဖတ်စာအုပ်တွေထဲက အကြောင်းအရာတွေကို လုံးဝအလွတ်ရပြီး နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ဒါပေမဲ့ သူ မေ့သွားမှာစိုးတာကြောင့် လင်းထျန်းက နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြီးပြန်လေ့လာဖို့ စီစဉ်ထားတုန်းပဲ။ ဒါကြောင့် … Continue reading အခန်း (၆) : မဖြစ်နိုင်ဘူး

စုန့်ဝမ်ကျွင်းက သက်ပြင်း သဲ့သဲ့ ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံထဲတွင် သနားစရာ ကောင်းသော အသံဖြင့် "မောင်လေးက စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုမှတော့ အစ်မ မင်းရဲ့ အဖြေကို စောင့်နေပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ စုရုံးပြီးတဲ့အထိ မင်း စောင့်ပေးလို့ ရမလား။" "ဟန်ကျန့်က မောင်လေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မေ့လဲသွားပေမဲ့ သူ့မှာ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေ ရှိနေမှာ အစ်မ ကြောက်တယ်။ မင်း အစ်မရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေမှ အစ်မ စိတ်အေးနိုင်မှာမို့လို့ပါ။" လီဖန်း၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် မောင်လေး အစ်မ အတွက်ပဲ ခဏလောက်ကူညီပေးပါ" စုန့်ဝမ်ကျွင်း က ရှေ့တိုးလာပြီး လီဖန်း … Continue reading အခန်း ၁၀: သြဇာအာဏာ တည်ဆောက်ခြင်း

"ကောင်းလိုက်တာ!" ဟန်ကျန့် က လီဖန်း ၏ ခေါင်း ကွဲထွက်သွားမည့် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် မြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်နေသလိုမျိုး မအော်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထောင့်ထဲတွင် ငုံးတစ်ကောင်လို ကုပ်ကုပ်လေး ဖြစ်နေသော ရှုမောင် ကတော့ ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး မကြာခင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။ ရုံးစားပွဲအောက်တွင် ပုန်းနေသော စုန့်ဝမ်ကျွင်း က အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မမြင်ရသော်လည်း ဟန်ကျန့် ၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်း လီဖန်း အတွက် စိုးရိမ်သွားသည်။ ဓားမြှောင်က လီဖန်း၏ ခေါင်းကို ထိုးစိုက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် လီဖန်း ရုတ်တရက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ ဤ ခြေတစ်လှမ်းကပင် လီဖန်းကို အာဝန် … Continue reading အခန်း ၉: အလှတရားက ပြဿနာတစ်ခု

တစ်ဖက်မှာတော့ လင်ယိက ထမင်းစားရင်း ကျဲန်အိုက်ကို မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ စားပွဲတစ်လုံးတည်းမှာ လူသုံးယောက်ထိုင်နေကြတယ်။ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က မျက်မှန်တပ်ထားပြီး အရပ်ရှည်ရှည်ပိန်ပိန်နဲ့ အလွန်ယဉ်ကျေးတဲ့ပုံပေါက်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူ့နာမည်က ကောင်းရန်။ နောက်တစ်ယောက်က ကြေးညိုရောင်အသားအရေနဲ့ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိတယ်။ သူက သန်မာတောင့်တင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိပြီး ယန်ထျန်းလို့ခေါ်တယ်။ နောက်ထပ် ဆံပင်တိုနဲ့ အရမ်းချောတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်။ သူမနာမည်က ရှရှန့်ဟွမ်ဖြစ်ပြီး ယန်ထျန်းရဲ့ချစ်သူပဲ။ သူတို့သုံးယောက်က လင်ယိရဲ့အတန်းဖော်တွေဖြစ်ပြီး ကျောင်းမှာ ခွဲလို့မရတဲ့သူတွေပဲ။ သူတို့အားလုံးက ကျောင်းမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ လင်ယိက သူ့အာရုံကို အဝေးက ကျဲန်အိုက်ဆီမှာ စူးစိုက်ထားတော့ သူတို့သုံးယောက်က တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် မကြည့်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘူး။ ယန်ထျန်းက သူ့တူနဲ့ လင်ယိရဲ့ပန်းကန်ကို ခေါက်လိုက်တယ်။ "ဟေး၊ ဟေး… မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီအရူးမလေးကို … Continue reading အခန်း (၁၀) : တစ်ယောက်ကလည်း လုပ်ချင်၊ တစ်ယောက်ကလည်း ခံချင်

ကျဲန်အိုက်က အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သာ၍သူမသာ အားနာတတ်ရင် လင်ယိကို တစ်လစာ နေ့လယ်စာဝယ်ကျွေးခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ကျဲန်အိုက်က အဒေါ်ကြီးကို ပြောလိုက်တယ်။ "အန်တီ၊ အာလူးကင်နဲ့ အမဲသားတစ်ပွဲ၊ အသားလုံးပေါင်း၊ အာလူးကြော်နဲ့ ခရမ်းချဉ်သီးနဲ့ ကြက်ဥကြော် ပေးပါ။" အာလူးကင်နဲ့ အမဲသား၊ အသားလုံးပေါင်းတွေက ကန်တင်းထဲက ဈေးအကြီးဆုံး အသားဟင်းတွေပဲ။ လက်သီးဆုပ်အရွယ် အသားလုံးတစ်လုံးကို သုံးယွမ်ကနေ ငါးယွမ်အထိ ရောင်းတယ်။ ကျဲန်အိုက်က အရင်တုန်းက ဘယ်တော့မှ ဒါကို ဝယ်မစားခဲ့ဖူးဘူး။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်မှာတောင် သူမက အထက်တန်းကျောင်းက အသားလုံးရဲ့အရသာကို အရမ်းသိချင်နေတုန်းပဲ။ အခု သူမအတွက် ပိုက်ဆံရှင်းပေးမယ့်သူတစ်ယောက်ရှိနေတော့ ကျဲန်အိုက်က အရင်ဘဝက နောင်တတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပြီး ဒီအသားလုံးပေါင်းကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တာ သဘာဝပါပဲ။ လင်ယိက ဘာမှမပြောဘဲ ရက်ရက်ရောရော … Continue reading အခန်း (၉) : အလကားထမင်းလက်မှတ်၊ မသုံးရင် နှမြောစရာကြီး

လင်ယိက အတန်း (၃) ကိုသွားပြီး ကျဲန်အိုက်ကို ရှာခဲ့တဲ့သတင်းက မီးလို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။ ကျောင်းထဲက လူတိုင်းနီးပါး ဒီအကြောင်းကို သိသွားကြတယ်။ ကောလာဟလတွေ နေရာအနှံ့ ပျံဝဲနေပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောခဲ့ကြသလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှမသိကြဘူး။ နေ့လယ်ခင်း၊ ကျောင်းကန်တင်းထဲမှာ။ အာ့ကျုံးကျောင်းရဲ့ ကန်တင်းက ကျောင်းရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာ တည်ရှိတယ်။ ဧရိယာကျယ်ဝန်းတဲ့ နှစ်ထပ်အဆောက်အဦးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟင်းလျာတွေကလည်း အလွန်စုံလင်တယ်။ ထမင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်၊ ပေါက်စီနဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေအပြင် 'ရောကြားမော့'၊ မာလာဟင်းလိုမျိုး ဒေသထွက် အထူးအစားအစာအမျိုးမျိုးလည်း ရှိတယ်။ အရသာကလည်း ကောင်းမွန်တယ်။ လင်ယိက ကန်တင်းဝင်ပေါက်မှာရပ်နေရင်း လူအုပ်ထဲက ကျဲန်အိုက်ကို အဝေးကနေ လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။ အရင်လိုပဲ သူမက သပ်ရပ်စွာမီးပူတိုက်ထားတဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ပြီး ရိုးရှင်းတဲ့မြင်းမြီးပုံစံ ဆံပင်စည်းထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်ယိရဲ့အမြင်မှာတော့ ကျဲန်အိုက်က … Continue reading အခန်း (၈) : ငါ့ကို အားနာစရာမလိုဘူး

လင်ယိက အရင်အတိုင်းပဲဖြစ်ပေမဲ့ ကျဲန်အိုက်ကတော့ အရင်လို စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိတော့ဘူး။ "ဘာကိစ္စလဲ။" ကျဲန်အိုက်က ပထမဆုံး စကားစလိုက်တယ်။ သူမရဲ့လေသံမှာ အတက်အကျသိပ်မရှိဘဲ အချစ်စာကိစ္စက သူမကို ဘာမှမထိခိုက်စေခဲ့သလိုပါပဲ။ လင်ယိက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်တွန့်လိုက်တော့ လူငယ်တစ်ယောက်လို ရင့်ကျက်တဲ့ပုံ ပေါက်သွားတယ်။ သူက ကျဲန်အိုက်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ "ငါ ခုနက မြင်လိုက်တယ်။ လီယွင်မေက မင်းကို နောက်တစ်ခါ ပြဿနာလာရှာပြန်ပြီဟုတ်လား။" သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လင်ယိက ဆက်ပြောတယ်။ "အစကတည်းက ဒီလောက်ဒုက္ခတွေများသွားမယ်လို့ ငါမထင်ခဲ့ဘူး။ မင်း ရေကန်ထဲ တွန်းချခံခဲ့ရတာကိုလည်း ငါသိတယ်၊ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှားကြောင့်ပဲ။ ဒါကြောင့်မို့ မင်းဒီလိုအနိုင်ကျင့်ခံနေရတာ။" "ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်မှန်း သိရင်၊ ငါနဲ့ဝေးဝေးမှာ ဘာလို့မနေတာလဲ။ ဒါမှ စိတ်ဓာတ်သေးသိမ်တဲ့လူတွေ မမြင်တော့မှာ၊ သူတို့ငါ့ကို ဒုက္ခပိုမပေးတော့မှာပေါ့။" … Continue reading အခန်း (၇) : တောင်းပန်ရင် စေတနာပါဖို့လိုတယ်

ကျဲန်အိုက်က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လီယွင်မေကို ဘာခံစားချက်မှမပါဘဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမက အတန်းထဲက လူတိုင်းကြားနိုင်လောက်တဲ့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ လီယွင်မေကို ပြောလိုက်တယ်။ "လင်ယိက ငါ့ကို အချစ်စာပေးတာဖြစ်ဖြစ်၊ မပေးတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာကြောင့်ပေးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါတွေအားလုံးက နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။" လီယွင်မေ စကားပြန်မပြောခင်မှာပဲ ကျဲန်အိုက်က နှာခေါင်းထဲကနေ အေးစက်စက် ရယ်သံတစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါမှမဟုတ် နင်က လင်ယိကို ကြိုက်နေတာလား။ ဒါကြောင့် အရမ်းဒေါသထွက်နေတာလား။ မနာလိုဖြစ်ပြီး ငါ့ကို ကျောင်းရေကန်ထဲ တွန်းချခဲ့တာလား။" ကျဲန်အိုက် ရေကန်ထဲကျသွားတာကို လူတိုင်းသိပေမဲ့ လီယွင်မေ တွန်းချခဲ့တာကိုတော့ လူတိုင်းမသိဘူး။ အခု ကျဲန်အိုက်က ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောချလိုက်တော့ လီယွင်မေတောင် အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားတယ်။ သူမက ချက်ချင်းဆိုသလို … Continue reading အခန်း (၆) : ဒါက နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ

ကျဲန်အိုက်က ပထမနှစ်၊ အတန်း (၃) ၏ အတန်းရှေ့မှာ မရပ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျောင်းသားတွေက အတန်းထဲမှာ စကားပြောရယ်မောနေကြတယ်။ အရာအားလုံးက ကျဲန်အိုက်အတွက် တကယ်မဖြစ်သလိုလိုနဲ့ တကယ်ဖြစ်နေသလိုလို ခံစားရစေတယ်။ သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လိုက်တယ်။ ကျောင်းသားတွေက တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျဲန်အိုက်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အားလုံး စကားပြောတာကို ရပ်တန့်သွားကြတယ်။ ဒါက ချက်ချင်းဆိုသလို အထီးကျန်သွားစေတဲ့ တုံ့ပြန်မှုမျိုးပဲ။ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို ပြန်မသိမ်းနိုင်ခင်မှာပဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျဲန်အိုက်က စိတ်ထဲမှာ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဒီမြင်ကွင်းနဲ့ သူမက အရမ်းကို ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီ။ အထက်တန်းကျောင်း သုံးနှစ်တာကာလပတ်လုံး သူမက ဘယ်တုန်းကမှ တကယ်တမ်း ပေါင်းစည်းဝင်ဆံ့နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့တဲ့ ပြင်ပလူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ခဏအကြာမှာတော့ ကျောင်းသားတွေက ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် … Continue reading အခန်း (၅) : အတန်းထဲက အနိုင်ကျင့်ဘုရင်မ